1. Modlitwa trapionego, który znękany wypowiada przed Panem swą udrękę.
  2. Panie, słuchaj modlitwy mojej, a wołanie moje niech do Ciebie przyjdzie!
  3. Nie kryj przede mną swego oblicza w dniu utrapienia mojego! Nakłoń ku mnie Twego ucha: w dniu, w którym Cię wołam, szybko mnie wysłuchaj!
  4. Dni bowiem moje jak dym znikają, a kości moje płoną jak w ogniu.
  5. Moje serce wysycha spalone jak trawa, zapominam nawet o spożyciu chleba.
  6. Od głosu mojego jęku moje kości przywarły do skóry.
  7. Jestem podobny do kawki na pustyni, stałem się jak sowa w ruinach.
  8. Czuwam i jestem jak ptak samotny na dachu.
  9. Każdego dnia znieważają mnie moi wrogowie, srożąc się na mnie przeklinają moim imieniem.
  10. Albowiem jak chleb jadam popiół i z płaczem mieszam mój napój,
  11. na skutek oburzenia Twego i zapalczywości, boś Ty mnie podniósł i obalił.
  12. Dni moje są podobne do wydłużonego cienia, a ja usycham jak trawa.
  13. Ty zaś, o Panie, na wieki zasiadasz na tronie, a imię Twoje trwa przez wszystkie pokolenia.
  14. Powstaniesz i okażesz litość Syjonowi, bo czas już, byś się nad nim zmiłował, ‹bo nadeszła godzina›.
  15. Twoi bowiem słudzy miłują jego kamienie i użalają się nad jego gruzami.
  16. Narody będą się bały imienia Pańskiego, i wszyscy królowie ziemi — Twej chwały,
  17. bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swej chwale,
  18. przychyli się ku modlitwie opuszczonych i nie odrzuci ich modłów.
  19. Należy to spisać dla pokolenia, co przyjdzie, a lud, który zostanie stworzony, niech wychwala Pana!
  20. Bo Pan wejrzał z wysokiego przybytku swojego, popatrzył z nieba na ziemię,
  21. aby usłyszeć jęki pojmanych, aby skazanych na śmierć uwolnić,
  22. by imię Pańskie głoszono na Syjonie i Jego chwałę w Jeruzalem,
  23. kiedy zgromadzą się razem narody i królestwa, by służyć Panu.
  24. Siła moja w drodze ustała, dni moje uległy skróceniu.
  25. Mówię: Boże mój, nie zabieraj mnie w połowie moich dni: Twoje lata trwają poprzez wszystkie pokolenia.
  26. Ty niegdyś założyłeś ziemię i niebo jest dziełem rąk Twoich.
  27. Przeminą one, Ty zaś pozostaniesz. I całe one jak szata się zestarzeją: Ty zmieniasz je jak odzienie i ulegają zmianie,
  28. Ty zaś jesteś zawsze ten sam i lata Twoje nie mają końca.
  29. Synowie Twoich sług będą mogli osiąść na stałe i potomstwo ich będzie trwało wobec Ciebie.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/pol/19/102/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2016