1. Gdy się przybliżyli do Jerozolimy przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów
  2. i rzekł im: Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie oślicę uwiązaną i źrebię z nią. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie!
  3. A gdyby wam kto co mówił, powiecie: Pan ich potrzebuje, a zaraz je puści.
  4. Stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka:
  5. Powiedzcie Córze Syjońskiej: Oto Król twój przychodzi do Ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy.
  6. Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił.
  7. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich.
  8. A ogromny tłum słał swe płaszcze na drodze, inni obcinali gałązki z drzew i ścielili na drodze.
  9. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!
  10. Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: Kto to jest?
  11. A tłumy odpowiadały: To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei.
  12. A Jezus wszedł do świątyni i wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni; powywracał stoły zmieniających pieniądze oraz ławki tych, którzy sprzedawali gołębie.
  13. I rzekł do nich: Napisane jest: Mój dom ma być domem modlitwy, a wy czynicie z niego jaskinię zbójców.
  14. W świątyni podeszli do Niego niewidomi i chromi, i uzdrowił ich.
  15. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie — widząc cuda, które uczynił, i dzieci wołające w świątyni: Hosanna Synowi Dawida — oburzyli się
  16. i rzekli do Niego: Słyszysz, co one mówią? A Jezus im odpowiedział: Tak jest. Czy nigdy nie czytaliście: Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś sobie chwałę?
  17. Z tym ich zostawił, wyszedł poza miasto do Betanii i tam zanocował.
  18. Wracając rano do miasta, uczuł głód.
  19. A widząc drzewo figowe przy drodze, podszedł ku niemu, lecz nic na nim nie znalazł oprócz liści. I rzekł do niego: Niechże już nigdy nie rodzi się z ciebie owoc! I drzewo figowe natychmiast uschło.
  20. A uczniowie, widząc to, pytali ze zdumieniem: Jak mogło drzewo figowe tak od razu uschnąć?
  21. Jezus im odpowiedział: Zaprawdę, powiadam wam: jeśli będziecie mieć wiarę, a nie zwątpicie, to nie tylko z figowym drzewem to uczynicie, ale nawet jeśli powiecie tej górze: Podnieś się i rzuć się w morze!, stanie się.
  22. I otrzymacie wszystko, o co na modlitwie z wiarą prosić będziecie.
  23. Gdy przyszedł do świątyni i nauczał, przystąpili do Niego arcykapłani i starsi ludu z pytaniem: Jakim prawem to czynisz? I kto Ci dał tę władzę?
  24. Jezus im odpowiedział: Ja też zadam wam jedno pytanie; jeśli odpowiecie Mi na nie, i Ja powiem wam, jakim prawem to czynię.
  25. Skąd pochodził chrzest Janowy: z nieba czy od ludzi? Oni zastanawiali się między sobą: Jeśli powiemy: z nieba, to nam zarzuci: Dlaczego więc nie uwierzyliście mu?
  26. A jeśli powiemy: od ludzi — boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za proroka.
  27. Odpowiedzieli więc Jezusowi: Nie wiemy. On również im odpowiedział: Więc i Ja wam nie powiem, jakim prawem to czynię.
  28. Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: Dziecko, idź dzisiaj i pracuj w winnicy!
  29. Ten odpowiedział: Idę, panie!, lecz nie poszedł.
  30. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: Nie chcę. Później jednak opamiętał się i poszedł.
  31. Któryż z tych dwóch spełnił wolę ojca? Mówią Mu: Ten drugi. Wtedy Jezus rzekł do nich: Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego.
  32. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wyście mu nie uwierzyli. Celnicy zaś i nierządnice uwierzyli mu. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć.
  33. Posłuchajcie innej przypowieści! Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał.
  34. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny.
  35. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali.
  36. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili.
  37. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna.
  38. Lecz rolnicy zobaczywszy syna mówili do siebie: To jest dziedzic; chodźcie zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo.
  39. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili.
  40. Kiedy więc właściciel winnicy przyjdzie, co uczyni z owymi rolnikami?
  41. Rzekli Mu: Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze.
  42. Jezus im rzekł: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach.
  43. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce.
  44. Kto upadnie na ten kamień, rozbije się, a na kogo on spadnie, zmiażdży go.
  45. Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi.
  46. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/pol/40/21/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2017