1. Wszedł znowu do synagogi. Był tam człowiek, który miał uschłą rękę.
  2. A śledzili Go, czy uzdrowi go w szabat, żeby Go oskarżyć.
  3. On zaś rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: Stań tu na środku!
  4. A do nich powiedział: Co wolno w szabat: uczynić coś dobrego czy coś złego? Życie ocalić czy zabić? Lecz oni milczeli.
  5. Wtedy spojrzawszy wkoło po wszystkich z gniewem, zasmucony z powodu zatwardziałości ich serca, rzekł do człowieka: Wyciągnij rękę! Wyciągnął, i ręka jego stała się znów zdrowa.
  6. A faryzeusze wyszli i ze zwolennikami Heroda zaraz odbyli naradę przeciwko Niemu, w jaki sposób Go zgładzić.
  7. Jezus zaś oddalił się ze swymi uczniami w stronę jeziora. A szło za Nim wielkie mnóstwo ludu z Galilei. Także z Judei,
  8. z Jerozolimy, z Idumei i Zajordania oraz z okolic Tyru i Sydonu szło do Niego mnóstwo wielkie na wieść o Jego wielkich czynach.
  9. Toteż polecił swym uczniom, żeby łódka była dla Niego stale w pogotowiu ze względu na tłum, aby się na Niego nie tłoczyli.
  10. Wielu bowiem uzdrowił i wskutek tego wszyscy, którzy mieli jakieś choroby, cisnęli się do Niego, aby się Go dotknąć.
  11. Nawet duchy nieczyste, na Jego widok, padały przed Nim i wołały: Ty jesteś Syn Boży.
  12. Lecz On surowo im zabraniał, żeby Go nie ujawniały.
  13. Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego.
  14. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki,
  15. i by mieli władzę wypędzać złe duchy.
  16. Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr;
  17. dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu;
  18. dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego
  19. i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.
  20. Potem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, że nawet posilić się nie mogli.
  21. Gdy to posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, żeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: Odszedł od zmysłów.
  22. Natomiast uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: Ma Belzebuba i przez władcę złych duchów wyrzuca złe duchy.
  23. Wtedy przywołał ich do siebie i mówił im w przypowieściach: Jak może szatan wyrzucać szatana?
  24. Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się ostać.
  25. I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać.
  26. Jeśli więc szatan powstał przeciw sobie i wewnętrznie jest skłócony, to nie może się ostać lecz koniec z nim.
  27. Nie, nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże, i wtedy dom jego ograbi.
  28. Zaprawdę, powiadam wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone.
  29. Kto by jednak zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego.
  30. Mówili bowiem: Ma ducha nieczystego.
  31. Tymczasem nadeszła Jego Matka i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać.
  32. Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: Oto Twoja Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie.
  33. Odpowiedział im: Któż jest moją matką i /którzy/ są braćmi?
  34. I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: Oto moja matka i moi bracia.
  35. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/pol/41/03/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2017