1. Przybyli na drugą stronę jeziora do kraju Gerazeńczyków.
  2. Ledwie wysiadł z łodzi, zaraz wybiegł Mu naprzeciw z grobów człowiek opętany przez ducha nieczystego.
  3. Mieszkał on stale w grobach i nawet łańcuchem nie mógł go już nikt związać.
  4. Często bowiem wiązano go w pęta i łańcuchy; ale łańcuchy kruszył, a pęta rozrywał, i nikt nie zdołał go poskromić.
  5. Wciąż dniem i nocą krzyczał, tłukł się kamieniami w grobach i po górach.
  6. Skoro z daleka ujrzał Jezusa, przybiegł, oddał Mu pokłon
  7. i zawołał wniebogłosy: Czego chcesz ode mnie, Jezusie, Synu Boga Najwyższego? Zaklinam Cię na Boga, nie dręcz mnie!
  8. Powiedział mu bowiem: Wyjdź, duchu nieczysty, z tego człowieka.
  9. I zapytał go: Jak ci na imię? Odpowiedział Mu: Na imię mi «Legion», bo nas jest wielu.
  10. I prosił Go na wszystko, żeby ich nie wyganiał z tej okolicy.
  11. A pasła się tam na górze wielka trzoda świń.
  12. Prosili Go więc: Poślij nas w świnie, żebyśmy w nie wejść mogli.
  13. I pozwolił im. Tak duchy nieczyste wyszły i weszły w świnie. A trzoda około dwutysięczna ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora. I potonęły w jeziorze.
  14. Pasterze zaś uciekli i rozpowiedzieli to w mieście i po zagrodach, a ludzie wyszli zobaczyć, co się stało.
  15. Gdy przyszli do Jezusa, ujrzeli opętanego, który miał w sobie legion, jak siedział ubrany i przy zdrowych zmysłach. Strach ich ogarnął.
  16. A ci, którzy widzieli, opowiedzieli im, co się stało z opętanym, a także o świniach.
  17. Wtedy zaczęli Go prosić, żeby odszedł z ich granic.
  18. Gdy wsiadł do łodzi, prosił Go opętany, żeby mógł zostać przy Nim.
  19. Ale nie zgodził się na to, tylko rzekł do niego: Wracaj do domu, do swoich, i opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą.
  20. Poszedł więc i zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczynił, a wszyscy się dziwili.
  21. Gdy Jezus przeprawił się z powrotem w łodzi na drugi brzeg, zebrał się wielki tłum wokół Niego, a On był jeszcze nad jeziorem.
  22. Wtedy przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair. Gdy Go ujrzał, upadł Mu do nóg i prosił usilnie:
  23. Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła.
  24. Poszedł więc z nim, a wielki tłum szedł za Nim i zewsząd na Niego napierał.
  25. A pewna kobieta od dwunastu lat cierpiała na upływ krwi. Wiele przecierpiała od różnych lekarzy
  26. i całe swe mienie wydała, a nic jej nie pomogło, lecz miała się jeszcze gorzej.
  27. Słyszała ona o Jezusie, więc przyszła od tyłu, między tłumem, i dotknęła się Jego płaszcza.
  28. Mówiła bowiem: żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa.
  29. Zaraz też ustał jej krwotok i poczuła w ciele, że jest uzdrowiona z dolegliwości.
  30. A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: Kto się dotknął mojego płaszcza?
  31. Odpowiedzieli Mu uczniowie: Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto się Mnie dotknął.
  32. On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła.
  33. Wtedy kobieta przyszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, upadła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę.
  34. On zaś rzekł do niej: Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź uzdrowiona ze swej dolegliwości!
  35. Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli: Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?
  36. Lecz Jezus słysząc, co mówiono, rzekł przełożonemu synagogi: Nie bój się, wierz tylko!
  37. I nie pozwolił nikomu iść z sobą z wyjątkiem Piotra, Jakuba i Jana, brata Jakubowego.
  38. Tak przyszli do domu przełożonego synagogi. Wobec zamieszania, płaczu i głośnego zawodzenia,
  39. wszedł i rzekł do nich: Czemu robicie zgiełk i płaczecie? Dziecko nie umarło, tylko śpi.
  40. I wyśmiewali Go. Lecz On odsunął wszystkich, wziął z sobą tylko ojca, matkę dziecka oraz tych, którzy z Nim byli, i wszedł tam, gdzie dziecko leżało.
  41. Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: Talitha kum, to znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań!
  42. Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia.
  43. Przykazał im też z naciskiem, żeby nikt o tym nie wiedział, i polecił, aby jej dano jeść.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/pol/41/05/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2017