1. Powiedział im też przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać:
  2. W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi.
  3. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem.
  4. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę,
  5. to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie.
  6. I Pan dodał: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi.
  7. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie?
  8. Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?
  9. Powiedział też do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść:
  10. Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik.
  11. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik.
  12. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam.
  13. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika.
  14. Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony.
  15. Przynosili Mu również niemowlęta, żeby na nie ręce włożył, lecz uczniowie, widząc to, szorstko zabraniali im.
  16. Jezus zaś przywołał je do siebie i rzekł: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie przeszkadzajcie im: do takich bowiem należy królestwo Boże.
  17. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego.
  18. Zapytał Go pewien zwierzchnik: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?
  19. Jezus mu odpowiedział: Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg.
  20. Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, czcij swego ojca i matkę.
  21. On odrzekł: Od młodości przestrzegałem tego wszystkiego.
  22. Jezus słysząc to, rzekł mu: Jednego ci jeszcze brak: sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i chodź ze Mną.
  23. Gdy to usłyszał, mocno się zasmucił, gdyż był bardzo bogaty.
  24. Jezus zobaczywszy go /takim/ rzekł: Jak trudno bogatym wejść do królestwa Bożego.
  25. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego.
  26. Zapytali ci, którzy to słyszeli: Któż więc może być zbawiony?
  27. Jezus odpowiedział: Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga.
  28. Wówczas Piotr rzekł: Oto my opuściliśmy swoją własność i poszliśmy za Tobą.
  29. On im odpowiedział: Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu albo żony, braci, rodziców albo dzieci dla królestwa Bożego, żeby
  30. nie otrzymał daleko więcej w tym czasie, a w wieku przyszłym — życia wiecznego.
  31. Potem wziął Dwunastu i powiedział do nich: Oto idziemy do Jerozolimy i spełni się wszystko, co napisali prorocy o Synu Człowieczym.
  32. Zostanie wydany w ręce pogan, będzie wyszydzony, zelżony i opluty;
  33. ubiczują Go i zabiją, a trzeciego dnia zmartwychwstanie.
  34. Oni jednak nic z tego nie zrozumieli. Rzecz ta była zakryta przed nimi i nie pojmowali tego, o czym była mowa.
  35. Kiedy zbliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał.
  36. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje.
  37. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi.
  38. Wtedy zaczął wołać: Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!
  39. Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!
  40. Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go:
  41. Co chcesz, abym ci uczynił? Odpowiedział: Panie, żebym przejrzał.
  42. Jezus mu odrzekł: Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła.
  43. Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/pol/42/18/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2016