1. W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności.
  2. Kamień od grobu zastały odsunięty.
  3. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa.
  4. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach.
  5. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?
  6. Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, będąc jeszcze w Galilei:
  7. Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie.
  8. Wtedy przypomniały sobie Jego słowa
  9. i wróciły od grobu, oznajmiły to wszystko Jedenastu i wszystkim pozostałym.
  10. A były to: Maria Magdalena, Joanna i Maria, matka Jakuba; i inne z nimi opowiadały to Apostołom.
  11. Lecz słowa te wydały im się czczą gadaniną i nie dali im wiary.
  12. Jednakże Piotr wybrał się i pobiegł do grobu; schyliwszy się, ujrzał same tylko płótna. I wrócił do siebie, dziwiąc się temu, co się stało.
  13. Tego samego dnia dwaj z nich byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jerozolimy.
  14. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło.
  15. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi.
  16. Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali.
  17. On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni.
  18. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało.
  19. Zapytał ich: Cóż takiego? Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu;
  20. jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali.
  21. A myśmy się spodziewali, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Tak, a po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało.
  22. Nadto jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu,
  23. a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje.
  24. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli.
  25. Na to On rzekł do nich: O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!
  26. Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?
  27. I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
  28. Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej.
  29. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać z nimi.
  30. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im.
  31. Wtedy oczy im się otworzyły i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu.
  32. I mówili nawzajem do siebie: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?
  33. W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jerozolimy. Tam zastali zebranych Jedenastu i innych z nimi,
  34. którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi.
  35. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
  36. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam!
  37. Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha.
  38. Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach?
  39. Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam.
  40. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi.
  41. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: Macie tu coś do jedzenia?
  42. Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby.
  43. Wziął i jadł wobec nich.
  44. Potem rzekł do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach.
  45. Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma,
  46. i rzekł do nich: Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie,
  47. w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.
  48. Wy jesteście świadkami tego.
  49. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka.
  50. Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił ich.
  51. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.
  52. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy,
  53. gdzie stale przebywali w świątyni, ‹wielbiąc i› błogosławiąc Boga.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/pol/42/24/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2016