1. Yeruşalime yaklaşıp Zeytin Dağının yamacındaki Beytfaci Köyüne geldiklerinde İsa, iki öğrencisini önden gönderdi. Onlara, «Karşınızdaki köye gidin» dedi, «Hemen orada bağlı bir dişi eşek ve yanında bir sıpa bulacaksınız. Onları çözüp bana getirin.
  2. Size bir şey diyen olursa, ‹Rabbin bunlara ihtiyacı var, hemen geri gönderecek› dersiniz.»
  3. Bu olay, peygamber aracılığıyla bildirilen şu söz yerine gelsin diye oldu:
  4. «Siyon kızına deyin ki, ‹İşte, alçakgönüllü Kralın, Eşeğe, evet sıpaya, Eşek yavrusuna binmiş Sana geliyor.»
  5. Öğrenciler gidip İsanın kendilerine buyurduğu gibi yaptılar.
  6. Eşekle sıpayı getirip üzerlerine giysilerini yaydılar, İsa sıpaya bindi.
  7. Halkın büyük bir bölümü giysilerini yolun üzerine serdi. Bazıları da ağaçlardan dal kesip yola seriyordu.
  8. Önden giden ve arkadan gelen kalabalıklar şöyle bağırıyorlardı: «Davut Oğluna hozana! Rabbin adıyla gelene övgüler olsun, En yücelerde hozana!»
  9. İsa Yeruşalime girdiği zaman bütün kent, «Bu kimdir?» diyerek çalkandı.
  10. Kalabalıklar, «Bu, Celilenin Nasıra Kentinden Peygamber İsadır» diyordu.
  11. İsa, tapınağın avlusuna girerek oradaki bütün alıcı ve satıcıları dışarı kovdu. Para bozanların masalarını, güvercin satanların sehpalarını devirdi.
  12. Onlara şöyle dedi: «Evime dua evi denecek› diye yazılmıştır. Ama siz onu haydut inine çevirdiniz!»
  13. İsa tapınaktayken kendisine gelen kör ve kötürümleri iyileştirdi.
  14. Ne var ki, başkâhinlerle din bilginleri, Onun yarattığı harikaları ve tapınakta, «Davut Oğluna hozana!» diye bağıran çocukları görünce öfkelendiler.
  15. İsaya, «Bunların ne söylediğini duyuyor musun?» diye sordular. «Duyuyorum» dedi İsa. «Siz şu sözü hiç okumadınız mı? ‹Küçük çocukların ve emziktekilerin dudaklarından kendine övgüler döktürdün.»
  16. İsa onları bırakıp kentten çıktı. Beytanyaya dönüp geceyi orada geçirdi.
  17. İsa sabah erkenden kente dönerken acıkmıştı.
  18. Yol kenarında gördüğü bir incir ağacına yaklaştı. Ağaçta yapraktan başka bir şey bulamayınca ağaca, «Artık sonsuza dek sende meyve yetişmesin!» dedi. İncir ağacı o anda kurudu.
  19. Öğrenciler bunu görünce şaşkına döndüler. «İncir ağacı birdenbire nasıl kurudu?» diye sordular.
  20. İsa onlara şu karşılığı verdi: «Size doğrusunu söyleyeyim, eğer imanınız olur da kuşku duymazsanız, yalnız incir ağacına olanı yapmakla kalmazsınız; şu dağa, ‹Kalk, denize atıl› derseniz, dediğiniz olacaktır.
  21. İmanla dua ederseniz, dilediğiniz her şeyi alırsınız.»
  22. İsa tapınağa girmiş öğretiyordu. Bu sırada başkâhinler ve halkın ileri gelenleri Onun yanına gelerek, «Bunları hangi yetkiyle yapıyorsun, bu yetkiyi sana kim verdi?» diye sordular.
  23. İsa onlara şu karşılığı verdi: «Ben de size bir soru soracağım. Bana yanıt verirseniz, ben de size bunları hangi yetkiyle yaptığımı söylerim.
  24. Yahyanın vaftiz etme yetkisi nereden geldi, Tanrıdan mı, insanlardan mı?» Bunu aralarında şöyle tartışmaya başladılar: «Tanrıdan› dersek, bize, ‹Öyleyse ona niçin inanmadınız?› diyecek.
  25. Yok eğer ‹İnsanlardan› dersek… Halkın tepkisinden korkuyoruz. Çünkü herkes Yahyayı peygamber sayıyor.»
  26. İsaya, «Bilmiyoruz» diye yanıt verdiler. İsa, «Ben de size bunları hangi yetkiyle yaptığımı söylemeyeceğim» dedi.
  27. «Ama şuna ne dersiniz? Bir adamın iki oğlu vardı. Adam birincisine gidip, ‹Oğlum, git bugün bağda çalış› dedi.
  28. «Oğlu, ‹Gitmem!› dedi. Ama sonra pişman olup gitti.
  29. «Adam ikinci oğluna gidip aynı şeyi söyledi. O, ‹Olur, efendim› dedi, ama gitmedi.
  30. «İkisinden hangisi babasının isteğini yerine getirmiş oldu?» «Birincisi» diye karşılık verdiler. İsa da onlara, «Size doğrusunu söyleyeyim, vergi görevlileriyle fahişeler, Tanrının Egemenliğine sizden önce giriyorlar» dedi.
  31. «Yahya size doğruluk yolunu göstermeye geldi, ona inanmadınız. Oysa vergi görevlileriyle fahişeler ona inandılar. Siz bunu gördükten sonra bile pişman olup ona inanmadınız.»
  32. «Bir benzetme daha dinleyin: Toprak sahibi bir adam, bağ dikti, çevresini çitle çevirdi, üzüm sıkma çukuru kazdı, bir de bekçi kulesi yaptı. Sonra bağı bağcılara kiralayıp yolculuğa çıktı.
  33. Bağbozumu yaklaşınca, üründen kendisine düşeni almaları için kölelerini bağcılara yolladı.
  34. Bağcılar adamın kölelerini yakaladı, birini dövdü, birini öldürdü, ötekini de taşladı.
  35. Bağ sahibi bu kez ilkinden daha çok sayıda köle yolladı. Bağcılar bunlara da aynı şeyi yaptılar.
  36. Sonunda bağ sahibi, ‹Oğlumu sayarlar› diyerek bağcılara onu yolladı.
  37. «Ama bağcılar adamın oğlunu görünce birbirlerine, ‹Mirasçı bu; gelin, onu öldürüp mirasına konalım› dediler.
  38. Böylece onu yakaladılar, bağdan atıp öldürdüler.
  39. Bu durumda bağın sahibi geldiği zaman bağcılara ne yapacak?»
  40. İsaya şu karşılığı verdiler: «Bu korkunç adamları korkunç bir şekilde yok edecek; bağı da, ürününü kendisine zamanında verecek olan başka bağcılara kiralayacak.»
  41. İsa onlara şunu sordu: «Kutsal Yazılarda şu sözleri hiç okumadınız mı? ‹Yapıcıların reddettiği taş, İşte köşenin baş taşı oldu. Rabbin işidir bu, Gözümüzde harika bir iş!›
  42. «Bu nedenle size şunu söyleyeyim, Tanrının Egemenliği sizden alınacak ve bunun ürünlerini yetiştiren bir ulusa verilecek.
  43. «Bu taşın üzerine düşen, paramparça olacak; taş da kimin üzerine düşerse, onu ezip toz edecek.»
  44. Başkâhinler ve Ferisiler, İsanın anlattığı benzetmeleri duyunca bunları kendileri için söylediğini anladılar.
  45. O'nu tutuklamak istedilerse de, halkın tepkisinden korktular. Çünkü halk, O'nu peygamber sayıyordu.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/tur/40/21/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2016