1. Gölün karşı yakasına, Gerasalıların memleketine vardılar.
  2. İsa tekneden iner inmez, kötü ruha tutulmuş bir adam mezarlık mağaralardan çıkıp Onu karşıladı.
  3. Mezarların içinde yaşayan bu adamı artık kimse zincirle bile bağlı tutamıyordu.
  4. Birçok kez zincir ve kösteklerle bağlandığı halde, zincirleri koparmış, köstekleri parçalamıştı. Hiç kimse onunla başa çıkamıyordu.
  5. Gece gündüz mezarlarda, dağlarda bağırıp duruyor, kendini taşlarla yaralıyordu.
  6. Uzaktan İsayı görünce koşup geldi, Onun önünde yere kapandı.
  7. Yüksek sesle haykırarak, «Ey İsa, yüce Tanrının Oğlu, benden ne istiyorsun? Tanrı hakkı için sana yalvarırım, bana işkence etme!» dedi.
  8. Çünkü İsa, «Ey kötü ruh, adamın içinden çık!» demişti.
  9. Sonra İsa adama, «Adın ne?» diye sordu. «Adım Tümen. Çünkü sayımız çok» dedi.
  10. Ruhları o bölgeden çıkarmaması için İsaya yalvarıp yakardı.
  11. Orada, dağın yamacında otlayan büyük bir domuz sürüsü vardı.
  12. Kötü ruhlar İsaya, «Bizi şu domuzlara gönder, onlara girelim» diye yalvardılar.
  13. İsanın izin vermesi üzerine kötü ruhlar adamdan çıkıp domuzların içine girdiler. Yaklaşık iki bin domuzdan oluşan sürü, dik yamaçtan aşağı koşuşarak göle atlayıp boğuldu.
  14. Domuzları güdenler kaçıp kentte ve köylerde olayın haberini yaydılar. Halk olup biteni görmeye çıktı.
  15. İsanın yanına geldiklerinde, önceleri bir tümen cine tutulan adamı giyinmiş, aklı başına gelmiş, oturmuş görünce korktular.
  16. Olayı görenler, cinli adama olanları ve domuzların başına gelenleri halka anlattılar.
  17. Bunun üzerine halk, bölgelerinden ayrılması için İsaya yalvarmaya başladı.
  18. İsa tekneye binerken, önceleri cinli olan adam Ona, «Seninle geleyim» diye yalvardı.
  19. Ama İsa adama izin vermedi. Ona, «Evine, yakınlarının yanına dön» dedi. «Rabbin senin için neler yaptığını, sana nasıl merhamet ettiğini onlara anlat.»
  20. Adam da gitti, İsanın kendisi için neler yaptığını Dekapoliste duyurmaya başladı. Anlattıklarına herkes şaşıp kalıyordu.
  21. İsa tekneyle karşı yakaya dönünce, çevresinde büyük bir kalabalık toplandı. Kendisi gölün kıyısında duruyordu.
  22. Bu sırada havra yöneticilerinden Yair adında biri geldi. İsayı görünce ayaklarına kapandı, «Küçük kızım can çekişiyor. Gelip ellerini onun üzerine koy da kurtulsun, yaşasın!» diye yalvardı.
  23. İsa adamla birlikte gitti. Büyük bir kalabalık da ardından gidiyor, Onu sıkıştırıyordu.
  24. Orada, on iki yıldır kanaması olan bir kadın vardı.
  25. Birçok hekimin elinden çok çekmiş, varını yoğunu harcamış, ama iyileşeceğine daha da kötüleşmişti.
  26. Kadın, İsa hakkında anlatılanları duymuştu. Bu nedenle, kalabalıkta Onun arkasından gelip giysisine dokundu.
  27. İçinden, «Giysilerine bile dokunsam kurtulurum» diyordu.
  28. O anda kanaması kesiliverdi. Kadın, bedeninin derinliğinde acıdan kurtulduğunu hissetti.
  29. İsa ise, kendisinden bir gücün akıp gittiğini hemen anladı. Kalabalığın ortasında dönüp, «Giysilerime kim dokundu?» diye sordu.
  30. Öğrencileri Ona, «Seni sıkıştıran kalabalığı görüyorsun! Nasıl oluyor da, ‹Bana kim dokundu› diye soruyorsun?» dediler.
  31. İsa kendisine dokunanı görmek için çevresine bakındı.
  32. Kadın da kendisindeki değişikliği biliyordu. Korkuyla titreyerek geldi, İsanın ayaklarına kapandı ve Ona bütün gerçeği anlattı.
  33. İsa ona, «Kızım» dedi, «İmanın seni kurtardı. Esenlikle git. Acıların son bulsun.»
  34. İsa daha konuşurken, havra yöneticisinin evinden adamlar geldi. Yöneticiye, «Kızın öldü» dediler. «Öğretmeni neden hâlâ rahatsız ediyorsun?»
  35. İsa bu sözlere aldırmadan havra yöneticisine, «Korkma, yalnız iman et!» dedi.
  36. İsa, Petrus, Yakup ve Yakupun kardeşi Yuhannadan başka hiç kimsenin kendisiyle birlikte gitmesine izin vermedi.
  37. Havra yöneticisinin evine vardıklarında İsa, acı acı ağlayıp feryat eden gürültülü bir kalabalıkla karşılaştı.
  38. İçeri girerek onlara, «Niye gürültü edip ağlıyorsunuz?» dedi. «Çocuk ölmedi, uyuyor.»
  39. Onlar ise kendisiyle alay ettiler. Ama İsa hepsini dışarı çıkardıktan sonra çocuğun annesini babasını ve kendisiyle birlikte olanları alıp çocuğun bulunduğu odaya girdi.
  40. Çocuğun elini tutarak ona, «Talita kumi!» dedi. Bu söz, «Kızım, sana söylüyorum, kalk» demektir.
  41. On iki yaşında olan kız hemen ayağa kalktı, yürümeye başladı. Oradakileri derin bir şaşkınlık aldı.
  42. İsa, «Bunu kimse bilmesin» diyerek onları sıkı sıkıya uyardı ve kıza yemek verilmesini buyurdu.

Постоянная ссылка на эту страницу bibleonline.ru/bible/tur/41/05/.

Выбор перевода и языка



© Библия Онлайн, 2003-2016